Vorige week was ik in de Spaanse bergen. Samen met een vriendin bezocht ik mijn studiebuddy, die samen met haar man, midden tussen de amandel- en olijfbomen een prachtige plek heeft gecreëerd: Rancho Peleluz.
Een plek waar je bijna vanzelf vertraagt.
Terwijl Nederland gebukt ging onder extreme hitte, vonden wij daar precies wat we nodig hadden: schaduw onder de bomen, verkoeling in het zwembad en lange, koele avonden onder de sterrenhemel.
A place to recharge. En dat is precies wat het was.
We genoten van de prachtige natuur, de stilte, de rust en ook van de gesprekken, het samen eten en de lieve honden: Teun en Joep.
Langzaam voelde ik de onrust uit mijn lichaam verdwijnen, kon ik ontspannen en voelen wat ik nodig had.
Slapen, eten, bewegen, lezen, zwemmen; op mijn eigen tempo, in mijn eigen ritme.
Free as a bird.
Hoe vaak gunnen we ons dat nog?
In de drukte van werk, gezin en alle prikkels om ons heen leven we vaak op de automatische piloot. We denken, regelen, zorgen en gaan door. Tot ons lichaam zachtjes ,of soms heel duidelijk, laat weten dat het genoeg is.
Op vakantie lukt het vaak ineens wel: vertragen, rust pakken, aanwezig zijn. We nemen ons voor om dat gevoel vast te houden als we weer thuis zijn. Meer rust. Minder telefoon. Meer leven in het moment. Meer kiezen voor wat écht belangrijk is.
Maar hoe vaak lukt dat ook echt?
Voor je het weet heeft de waan van de dag ons weer ingehaald.
Wat als je niet hoeft te wachten op de volgende vakantie om dat gevoel van vrijheid en ontspanning te ervaren?
Wat als je kunt leren om ook thuis steeds weer terug te keren naar jezelf?
Misschien is dit wel het moment waarop jij kiest voor een leven waarin je vaker je eigen tempo volgt. Waarin je keuzes maakt die echt bij je passen. Waarin je je vrijer voelt, niet alleen op vakantie, maar juist in je dagelijks leven.
Ik wens je een heerlijke zomer, waarin je kunt vertragen, opladen en genieten!